پریشون ِ چه چیزا که نبودم

 دیگه میخوام پریشون تو باشم

توئی که زندگیمو آبرومو

باید هر لحظه مدیون تو باشم

 فقط تو میتونی کاری کنی که

دلم از این همه حسرت جدا شه

به تنهاییت قسم تنهای تنهام

 اگه دستم تو دست تو نباشه

....                                      (این ترانه از من نیست)

...

مرگ!

ای اتفاق هرجایی...

...

همین که ریختنم را کسی به چشم ندید

همین که ساده تمامم به باد دادی و رفت

 وبا تو آخرش آن شد که چشم میترسید

دلم همیشه پر از آرزوی پروازی

در آسمان تو ... صد آه بی غبار کشید

ولی نگاه تو بی رحم بال من را بست

و آسمان تو حتی دعام را نشنید

چقدر خالی و سردم شبیه چشمانی

که مرگ در همه آیینه های آن ماسید

تو بودی آنکه دم اشتیاق من را کشت

و ریخت بر همه ام رنگ حسرت و تردید

چه دیر میگذرد مرگ بعد تو ...اما

چه زود دلهره هایم به اتفاق رسید

در گير اين روزا پر از ترسه

حتي من از آيينه ميترسه

گيجم ميون حسرت و فردا

از روز متروك و شب پرسه

ديوونه تر طوفانه جاي من

راهي نمونده زير پاي من

از آسمونم چشم تو گم شد

رنگين كمونت از چشاي من

توي گلوي من پر از سنگه

از گريه هاي خشك ميترسم

دارم خفه ميشم تو اين خالي

وقتي پر از بغض و پر از ترسم

پائيز دستامو نميگيره

حتي ديگه واسه دعا ديره

چشمامو ميبندم دلم وا شه

تاريكي اما باز دلگيره

دلگيره اما باز تاريكي

شك داره دوري يا كه نزديكي

اين حقه ي تاريك  شيرينو

ميخوام به جاي هرچي تصويره

...

با اتفاق تلخ تو قهرم

تنهاترین ترانه ی شهرم

دلگیرم از تمام وجودم

از هر چه شعر با تو سرودم

تو، بیخود_ تمام غزل هام

زهر خفیف لای عسل هام

تو، سنگ شیشه های نگاهم

تو، تنگی نشسته به راهم

تو، بغض های نشکن و بسته

تو، داغ و بهت عهد شکسته

من، بی تمام هر کس و ناکس

من، سیب زخم خورده ی نارس

با این من و تمام تو قهرم

بی جاترین گلایه ی شهرم

جایی میان دلهره هایی

با این که رفته ای که بیایی

...حالایم.. در گیر حالت سنگیست که هیچ نمیفهمد.. نمیداند... حس نمیکند.. تنها چیزی شبیه خیسی یک بغض یا سنگینی غمی... و گاه گاهی لبخندی که به هیچ کجایی از شادمانی وصل نیست.... دلم را گم کرده ام .. خودم را و حتی......

...

......

تكرار كن

اتفاق خودت را

در تكه هاي  بي هم اين انجماد

در سنگواره گي من

كه بي رمق افتاده كنج بي همه گي

تكرر كن

آغاز فاجعه اي را

كه از بي تحمل يك انزوا سر زد

و در امتداد خودش با مرزهايش آتش گرفت

آغاز كن

تكرار سوختن اين سنگ را

شايد از ميان باران ها

يكي دلش  را نرم كند

شايد در سلوك خاكستري اش

به مقام غبار رسد

اين زمستاني كه غايب است

از سوزي ميترسد

كه قلب من ميوزاندش

....

.

..

...

بيا

به نخواندن هاي حنجره اي بغض آلود

و به آوازهاي در دل تنهائيم

ببين

و نزديك تر از اين ويراني

نجاتم بده ....                      تنهايم...

تنهايم

از آن دست كه هر انساني

و از آن گونه كه شكستني نيست ...

...

..

تو اين ويرانه را باور داري ...

ميدانم از نگاهي كه برميداري...

ميفهمم از رنجي

كه شانه هايم شكسته

ميبينم از چشمي كه خشكيده در خيرگي هاش

و ميشنوم در دست هايي كه شكل دعا سنگ شد

..

تا در هنوز اين ويرانه

نفس هست

          كاري كن

......................................

پایان دردی

که از یلدا سر گرفته باشد

سر از همیشه در می آورد

با اشک

به پیشواز_  گاه خوش حادثه میروم

همان خوشی

       که با ابتدای رنج است

آرامی

     با مدام پریشانی

شب

از مادری سیاه زاده شده

حالا

نامش را

هر چه خواستی بگذار

و تا  زمان شب دارد

به روی سرخ  میوه های یلدا

لبخند بزن

من هم

با بغض های شکستنم

چله می نشینم

چشم های من

              آخر پائیزند

بعد از این همه بی حرفی

شاید 

 حرفی برای نگفتنم... باز.....

.......................................................

یه پرسه جا میخوام

                زمین چه دلگیره

پرم بده... رفتن

               به آسمون دیره

به آسمون میرم

من از تو آغوشی

                 که توی دیواره

دلم از این دیوار

یه آسمون شیشه

           شکستگی داره

شبیه بدبختی

رو دست آوازم

          چه بی نفس موندم

بدون داد و ساز

تو حسرتی دل باز

          تو این قفس، موندم

چه روزگاری ... اُه

منو فرو کرده

            تو این غم سنگی

شبیه خطی گیج

تو یک کتیبه حرف

         چه وسعت تنگی!!!!!!!

شبیه دلتنگی

دمم هوا میخواد

صدام پر و بالی

یه پرسه جا میخواد

...

من از زمین ِ تو

نه ریشه ای میخوام

                نه برگ میگیرم

یه زندگی دادم

               یه مرگ میگیرم

....................

تنهایی هرس شده ی من

                                 تندیس انتظار تو می شد

آن وقت بام برفی صبرم

                                 دلگرم  نو بهار تو می شد    

شب تا خیال رفته به کوچه

                                 با خاطره قدم به قدم شد

از حسرت نبود تو برگشت

                           برگشت و قطره های قلم شد 

برگشت و روی کاغذم آشفت

                             پر قصه بود و راز مگو داشت

رودی پر از حروف کلافه

                            در شاهراه خشک گلو داشت

این گونه لحظه لحظه غریبم

                                     در خالی  حجیم  نبودن 

بیرون تر  از  مدار زمینی

                                     تنها در اتفاق سرودن

هم پرسه ی حوالی دیروز

                                    با حال روز بی تو مدارا

خو کرده با نخفته شب زخم

                                   تا روز مرهمی که گوارا 

                 . . . . . .

زمان را به رویم نمی آورند

افتاده از نفس های آویزانم
درمانده
در ماندگی این هوای کند
نفسی که کشیده بیرون
از قد کشیده ترین حلقه ی در گلو مانده
از بغض های فشرده به سنگ هم
از آه های کش نیامده
گذشته ام گذاشت
سر به سنگ

این، که میرود از من جان
آن ، که می آید بر هم چشم
تو که جا مانده در هنوز شعرهام
درد
کجا مرهمی
که تار بتارم
زخم تنهای پیله ام را

با دلشوره های بسوز
بسازم
تا ناکجای این معنی خفیف امیدوار
فردا...

که خشکش زده
پشت لب ....ها
بار نفس هایم
که به تن نمی دهند این دنده های پوک
ضربی که زندگی گرفته روی دلم

وچشمهات
با دنباله ای ، از سنگینی بی من
بسته می شود

بر این صفحه ی دیر
تقویم ما هر روز
خیال تر کرده فردا را

پایی بریده بریده

راهی که کند می رود

داد می کشد امتداد سطرهام

با این همه حرف سرما زده

        داغ دیده زبانم

                   داد را کشیده از لا به لا

                                         به بیرون سنگ ها

دست روی صدام نگذار

تا انتها باید بیاید        این فریاد

                           بگذار تمام شوم از داد

کم کم دریچه ها از من خفه می شوند

بگو

     دستی از آستین زمستان در بیاورد     باد

خاکسترم را ببرد

حتی دست برف ها بدهد

و پایم

        سر از سپیدی در نیاورد

پایی در قالب فرو رفتن

دردی که کنج یخ زده ی  سطرها کشید

راهی که هیچ جا نرفت

فریاد که از اولین شاخه افتاد و شکست

و دستی

از رو رفته به آسمان

با آرزوی خاک گرفته ای از پاییز

از دست های نارس اینجا

به خواب رفته انار و برگشته

                                 روی بخت ترک خورده اش